Gevoelens

‘Wie niets meer voelt en gewaarwordt, is in wezen psychisch dood. Daarom is het meestal ook een teken van heling wanneer een cliënt tijdens en na de therapiesessies, waarin hij toegang heeft gekregen tot zijn afgesplitste traumatische delen, tijdelijk lichamelijke pijn en onaangename psychische toestanden ervaart, zoals vertwijfeling, eenzaamheid, irritatie en woede.

Veel getraumatiseerde mensen zijn bang dat ze de pijn van hun psychische verwondingen nogmaals door moeten maken, waardoor ze het contact met hun getraumatiseerde delen vrezen. Ze houden liever de illusie in stand dat het zo ook wel gaat en dat ze weliswaar geen aangenaam, maar ook geen ondraaglijk leven leiden.

Maar volgens mij ontkomt men niet aan het gegeven dat, wie zichzelf van de afsplitsingen in zijn psyche wil bevrijden, in contact komt met zijn afgesplitste angst en pijn. Wie zich wil bevrijden uit het labyrint en de gevangenis van zijn overlevingsmechanismen moet allereerst door de poort van zijn illusies gaan. Men moet de eigen overlevings-strategieën doorziene en zien met hoeveel inspanningen en energie men de traumatische ervaringen tot nu toe heeft weggedrukt. Dan kan men de volgende poort, waarachter de angst en de pijn liggen, met meer helderheid waarnemen. Wanneer men dan met veel meer helderheid en vastbeslotenheid dan voorheen het geval was, de moed heeft om ook door deze poort heen te gaan zal men de eigen afgesplitste delen ontmoeten en nog eenmaal de gevoelens van vroeger ervaren. Men zal daarbij niet alleen de oude gevoelens weer kunnen voelen, maar ook de feitelijke verandering kunnen ervaren:

• dat men niet meer zo hulpeloos is als men destijds was, omdat de gezonde delen nu met hun helderheid en vastbeslotenheid ondersteunend aanwezig zijn;
• dat er nu hoop op blijvende verbetering is;
• dat men nu weer de moed heeft om de energie te voelen en tot uitdrukking te brengen door middel van mimiek, van gebaren, met de stem, met woorden en met het gehele lichaam.

De confrontatie met het oude trauma is voor ieder mens een stresssituatie. Afhankelijk van het soort trauma kan dit verschillende tijdspannen beslaan: soms dagen, soms weken. Wie dergelijke processen niet onderbreekt, maar ze de tijd en ruimte geeft die ze nodig hebben om de bestaande blokkades op te ruimen en de dikke ijslagen die de overlevingsstrategieën als bescherming tegen het waarnemen van de realiteit eromheen hebben gelegd te laten smelten, die slaagt erin om uit de langdurige stresstoestand, de permanente innerlijke onrust en de machteloosheid te komen en eindelijk te ontspannen. Geleidelijk komt men dan bij de volgende poort aan, de poort naar de vrijheid, die de weg terug kan wijzen naar het gebied van de gezonde psyche.’

Gevoelens

UIT: Franz Ruppert, Bevrijding van trauma, angst en onmacht.
Eeserveen 2012 (blz. 323, 324).