Overgave
De laatste tijd heb ik nagedacht over een soort “geval” dat in mijn hoofd rondspookt over iemand in mijn uitgebreide familie. De zaak is een combinatie van zich gekwetst en mishandeld voelen, kritiek op de ander, irritatie bij anderen die mij niet hebben gesteund, opvattingen over wat er zou moeten gebeuren dat niet is gebeurd, en impliciet persoonlijk opvatten. Met andere woorden, de gebruikelijke puinhoop.
Het is niet dat ik niet ben mishandeld – eigenlijk wel – noch dat mijn analyse van dingen onnauwkeurig is (anderen zijn het erover eens dat wat ik zie, inderdaad bestaat). Het probleem is dat mijn zaak doordrenkt is van negatieve emoties zoals woede, bevooroordeeld in de richting van mijn eigen standpunt, en vol van mij-mij-ik. Elke keer als ik eraan denk, begin ik me op te werken, wat bijdraagt aan de slechte effecten van chronische stress. Het creëert ongemakkelijkheid bij anderen, want hoewel ze me steunen, zijn ze van nature wantrouwend om meegezogen te worden in mijn sterke gevoelens of in mijn conflict met de andere persoon. Ik zie er slecht uit, te opgewonden over dingen uit het verleden. En het bereidt me voor op overdreven reacties als ik de persoon in kwestie zie. Ja, ik oefen met dit spul dat in mijn hoofd opkomt en doe het over het algemeen niet uit, maar het is nog steeds een last.
Ik denk dat mijn eigen ervaring met het maken van zaken – en de kosten ervan – in het algemeen waar zijn. Bij koppels die in moeilijkheden verkeren, hebben een of beide mensen meestal een gedetailleerde lijst met bijzonderheden tegen de andere persoon. Op grotere schaal hebben verschillende sociale of politieke groepen vernietigende aanklachten van de andere kant.
En jij? Denk aan iemand door wie u zich benadeeld voelt: kunt u in gedachten een zaak tegen die persoon vinden? Hoe voelt het om in die zaak in te gaan? Wat kost het jou? En anderen?
De sleutel – vaak niet gemakkelijk – is om open te staan voor je gevoelens (bijv. Gekwetstheid, woede), om de waarheid van dingen te zien en om passende maatregelen te nemen. . . terwijl u er niet door verstrikt raakt in uw zaak.
Hoe?
Breng een zaak over iemand onder de aandacht – waarschijnlijk gerelateerd aan een klacht, wrok of conflict. Het kan uit je heden of verleden zijn, opgelost of nog steeds aan het slijpen. Onderzoek deze casus, inclusief: de versie van de gebeurtenissen erin, andere overtuigingen en meningen, emoties, lichaamssensaties en wensen; merk op hoe je de andere persoon en jezelf ziet; merk op wat je van anderen wilt (soms zijn hun schijnbare tekortkomingen een gerelateerd geval). Kom een ogenblik of twee in gedachten of hardop in de zaak: haal het echt! Merk dan op hoe dat is, om in uw zaak te komen.
Maak mentaal of op papier een lijst van enkele van de kosten voor u en anderen om deze specifieke zaak te maken. Maak vervolgens een lijst van de uitbetalingen voor u; met andere woorden, wat levert het u op om deze zaak te maken? Het maken van een zaak geeft ons bijvoorbeeld meestal het gevoel dat het goed is, geeft energie en helpt zachtere kwetsbare emoties zoals pijn of teleurstelling te bedekken. Vraag uzelf dan af: zijn de opbrengsten de kosten waard?
Kijk met dit begrip of je kunt blijven bij de moeilijke gevoelens die de situatie met zich meebrengt (de basis voor de zaak) zonder in een verwijtende of rechtvaardige zaak over hen te vervallen. Om dit te doen, zou het kunnen helpen om te beginnen door jezelf te voorzien van middelen door je het gevoel te herinneren dat anderen om je geven, en door je open te stellen voor zelfcompassie. En probeer die moeilijke gevoelens vast te houden in een grote ruimte van bewustzijn.
Open voor een breder, meer onpersoonlijk overzicht van de situatie – dus het gaat minder om jou en meer om veel wervelende oorzaken die op ongelukkige manieren samenkomen. Kijk of er een dieper inzicht in de andere persoon, jezelf of de situatie helemaal naar je toe komt.
Luister naar je hart: zijn er bekwame acties te ondernemen? Waaronder het benoemen van de waarheid van dingen, het verlaten van tunnels zonder kaas, of de actie van er-is-niets-dat-gedaan-kan-worden.
Kijk hoe er zich een zaak in je hoofd begint te vormen, terwijl je probeert zijn haken in je te krijgen. Kijk dan of je het proces kunt onderbreken. Leg de koffer letterlijk neer, alsof je een zware koffer neerzet als je na een lange reis eindelijk thuiskomt. Wat een opluchting!
Geniet van de goede gevoelens, de ruimtelijkheid van de geest, de openheid van het hart, de innerlijke vrijheid en andere beloningen als je je zaak laat vallen.