Silvia

Terwijl ik in Nederland was, stuurde de Spaanse Silvia mij een WhatsApp^© met de vraag om haar ‘projecto de vida’ te helpen ontdekken. Vrij vertaald betekende haar hulpvraag dat Silvia haar levensdoel wilde onderzoeken.

Silvia vertelde dat zij depressief was en moeite had haar huidige partner onvoorwaardelijk lief te hebben. Wij spraken af dat ze mij via FaceTime^© zou bellen.

Tijdens het videogesprek vertelde Silvia dat haar geboorte moeizaam was geweest en dat zij enkele weken in een couveuse had gelegen. Verder vertelde Silvia dat ze zich goed kon herinneren dat haar ouders altijd ruzie hadden en dat zij uiteindelijk uit elkaar zijn gegaan toen Silvia zes jaar oud was. Toen ik Silvia vroeg of ze ooit kind heeft mogen zijn, begon ze te huilen en zei dat ze altijd het gevoel had voor haar moeder te moeten zorgen terwijl haar vriendinnetjes speelden. Mijn voorlopige hypothese was dat Silvia als gevolg van haar verblijf in een couveuse een mogelijk hechtingstrauma had. Hier ligt mogelijk de oorzaak van haar vraag waarom zij haar partner niet onvoorwaardelijk lief kon hebben.

Mijn aanvullende hypothese was dat Silvia’s hechtingstrauma op 6-jarige leeftijd versterkt zou kunnen zijn door een symbiotische verstrikking als gevolg van de scheiding van haar ouders.

Ik vroeg Silvia om een spiegel te pakken. Eenmaal terug op haar stoel vroeg ik Silvia om in de spiegel te kijken en tegen zichzelf te zeggen: “ik hou van jou”.

Silvia deed haar uiterste best maar kon die woorden niet over haar lippen krijgen. Silvia bevestigde onvoldoende van zichzelf te houden. Ze vond zichzelf stom en een waardeloze partner. Ook op seksueel gebied was haar teleurstelling groot.

Ik vroeg aan Silvia wie de belangrijkste persoon in haar leven was. Silvia antwoordde naar enige aarzeling: “mijn moeder”. Op mijn vraag of het ook mogelijk zou kunnen zijn dat Silvia zelf de belangrijkste persoon voor Silvia zou kunnen zijn, antwoordde zij dat zij het nog nooit zo had gezien. Silvia werd nieuwsgierig en vroeg mij hoe dat dan zit met haar kinderen en haar partner.

Ik legde haar uit dat kinderen, als basis, gelukkige ouders nodig hebben. Pas als een moeder zichzelf voldoende lief heeft, is een moeder in staat om haar partner en haar kinderen lief te hebben. Silvia antwoordde dat ze de kinderen belangrijker vond dan haar partner waarop ik haar vertelde dat de kinderen een gevolg zijn van de liefde tussen man en vrouw; dat maakt de partner dus minstens zo belangrijk als de kinderen.

Toen ik het gevoel had dat Silvia volledig bij de les was, nodigde ik haar uit om drie stoelen naast elkaar te zetten en de cameralens zodanig te plaatsen dat ik de drie stoelen goed kon zien.

Nadat ik Silvia had uitgelegd wat elke stoel symboliseerde, namelijk persoonlijksheidsdelen, vroeg ik haar om de stoelen als volgt te benoemen: het magische kind, het gekwetste kind en het gemaskerde kind. Silvia benoemde de eerste stoel als haar magische kind, de tweede stoel als haar gekwetste kind en de laatste stoel als haar gemaskerde kind.

Vervolgens nodigde ik Silvia uit om op de verschillende stoelen te gaan zitten, zich in te voelen en met mij te delen wat er ‘naar boven’ kwam.

Op de eerste stoel (het magische kind) kwam er een spontane lach op het gezicht van Silvia en ze vertelde mij dat ze het gevoel had alsof ze in een warm bad zat en genoot geruime tijd van dat fijne gevoel.

Silvia sloeg de tweede stoel (het gekwetste kind) over en ging op de derde stoel (het gemaskerde kind) zitten. Haar gezicht veranderde en ze begon te mompelen; ik kon haar niet verstaan. Toen ik vroeg wat zij voelde zei ze lachend dat ze hier helemaal op haar plek was en dat het goed voelde. Niet zo goed als op de eerste stoel maar wel heel erg herkenbaar.

Toen ik haar vroeg om op de middelste stoel (het gekwetste kind) te gaan zitten, vroeg Silvia of dat echt nodig was. Aarzelend wisselde Silvia van stoel en ging op de middelste stoel zitten alsof ze precies wist wat haar te wachten stond.

Silvia moet onbewust hebben aangevoeld dat ze op het punt stond om contact te maken met het grote verdriet dat zij meemaakte toen ze zes jaar oud was. Om het proces niet te verstoren heb ik vooralsnog niet meer gesproken. Silvia huilde. Ze keek uitnodigend en afwisselend naar links en naar rechts alsof ze door haar magische kind en haar gemaskerde kind gezien wilde worden.

Er volgde een rustig gesprek waarin een aantal stappen werden genoemd om beter in contact te blijven met haar magisch kind, meer van zichzelf te gaan houden en compassie te voelen voor het 6-jarig kind in zichzelf; haar gekwetste kind. Ook kon zij nu meer begrip gaan ontwikkelen voor vele van haar overlevingsstrategiëen.

Silvia bedankte mij met ‘Muchas gracias” en we verbraken de FaceTime^© verbinding na afgesproken te hebben dat zij de komende weken contact opneemt als ze vragen heeft en om eventueel een nieuwe sessie te plannen.

MIJN CONCLUSIES

Een moeilijke bevalling met een verblijf in een couveuse kan een hechtingsissue op latere leeftijd tot gevolg hebben.

Oorlogen, fysiek, emotioneel en seksueel misbruik zijn voorbeelden van een zwaar lot. Ook een (vecht)scheiding kan bij jonge kinderen een ernstig trauma teweegbrengen.

Voorwaarde om ‘onvoorwaardelijk’ van iemand te kunnen houden is dat je voldoende van jezelf houdt. Of anders gezegd: als je niet van jezelf houdt, hoe kan je dan van iemand anders houden?

Silvia heeft een bewustwordingsproces bij zichzelf in gang gezet door kennis te maken met haar drie innerlijke kinderen en om van zichzelf te leren houden.